silhouette

شما چی؟ چی جمع می‌کنید؟

واقعاً نبود اینترنت با اینکه نونمون رو آجر کرده، ولی یسری مزایا هم داشته!

تا قبل از اینکه این پست رو بخونم متوجه نشده بودم ناخودآگاه دارم انجامش می‌دم :)))

عشق و خنده جمع میکنم. برای لحظه هایی که تاریکه و لازمه روشنشون کنم.

همین الان پستشو خوندم و دیدم جمله آخرشو کوت کرده بودی :))

دلم برای این اثر دومینویی پست‌هامون روی هم تنگ شده بود

آلسو در جواب سوالت، دارم دلیل جمع می‌کنم برای اینکه امیدوار باشم و زنده بمونم، which is fun چون هیچوقت فکرشو نمی‌کردم انقدر دلم زندگی کردن بخواد

راستش. من فقط در ها رو بستم. نه چیزی جمع می‌کنم نه چیزی می‌خوام بشنوم. لطفاً هیچی از دنیای بیرون به من منتقل نکنید. می‌خوام تظاهر کنم هیچ اتفاقی نیفتاده.

من دارم خرج می‌کنم، هر چیز خاصی که برای یه لحظه‌ی خاص گذاشته بودم رو به صورت عادی در لحظه‌های معمولی استفاده می‌کنم. 

انیمه هایی که احساس می‌کردم باید بعدا ببینم چون خاصن. شکلات هایی که باید کنار قهوه می‌خوردم، کنار چایم می‌خورم. بغل هایی که فقط برای تولدها بود الان رندوم و بی موقع شدن. 

الان اینجوریم که اصلا چرا اینا اختصاصی بودن؟  

منم همین ولی احتمالا باید تلاش کنم خودمو جمع کن-

این روزا واقعا هم با قحطی زده‌ها تفاوتی نداریم:))

درود بر دوپامین دیتاکس (not really) 

مثل از قحطی برگشته‌ها شده‌ام، ولی به جای آذوقه، لحظه جمع می‌کنم. لحظه‌هایی که می‌تونم عزیزانم رو در آغوش بگیرم.​​​​​​

من. هم.

راستش نه. یهو یه خودم اومدم دیدم هیچ شماره‌ای روی صفحه گوشیم نمیفته. هیچ‌کس نیست بهش زنگ بزنم و دردناک بود. 

من تا چند روز پیش هی زنگ نمی‌زدم به بعضی‌ها. هی می‌گفتم حالا مزاحمشون شم که چی. حالا روزی چند بار زنگ می‌زنم و زور می‌زنم با حس «من الان مزاحمشم...» مقابله کنم چون کل دنیا مگه چیه که حالا یه تلفن دو دقیقه‌ای رو هم از خودمون دریغ کنیم؟

رسمتسنسچنق وای هول شدم-